Śmiały: Różnice pomiędzy wersjami
Nie podano opisu zmian Znacznik: Wycofane |
Aśka Romek (dyskusja | edycje) Nie podano opisu zmian |
||
| (Nie pokazano 17 wersji utworzonych przez jednego użytkownika) | |||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
{{ | {{Statek infobox | ||
| | |nazwa = Śmiały | ||
| | |grafika = [[File:smialy.jpg|link=https://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Sy_smialy.jpg]] | ||
| | |opis grafiki = | ||
| | |bandera = POL | ||
| | |numer IMO | ||
| | |numer na żaglu = XIV PZ-5, PZ 25 | ||
| | |call sign | ||
| | |port macierzysty = Trzebież | ||
| | |właściciel = Fundacja Klasyczne Jachty | ||
| | |armator = | ||
| | |operator = | ||
| | |towarzystwo klasyfikacyjne = | ||
| | |typ = J-140 | ||
| | |materiał = stal | ||
| | |stocznia = Stocznia Gdańska | ||
| | |data budowy = 1958 | ||
| | |data wodowania = | ||
| | |data eksploatacji = | ||
| | |data wycofania = | ||
| | |data zatonięcia = | ||
| | |wyporność = | ||
| | |wyporność całkowita = | ||
| | |nośność = | ||
| | |załoga = 10 | ||
| | |pasażerowie = | ||
| | |długość = 18,0 | ||
| | |długość linii wodnej = | ||
| | |długość kadłuba = | ||
| | |długość po pokładzie = | ||
| | |szerokość = 4,00 | ||
| | |zanurzenie = 2,80 | ||
| | |wysokość = | ||
| | |pojemność = | ||
| | |pojemność brutto = | ||
| | |pojemność netto = | ||
| | |pojemność TEU = | ||
| | |masa całkowita = 29 ton | ||
| | |typ ożaglowania = Kecz bermudzki | ||
| | |liczba żagli = | ||
|powierzchnia ożaglowania = 144 | |||
|wysokość masztów = | |||
|liczba masztów = 2 | |||
|silnik = SW266 WSW Andoria | |||
|moc silnika = 54 KM | |||
|liczba śrub = | |||
|prędkość = 11 | |||
|commons = | |||
}} | }} | ||
[[Plik: | [[Plik:Smialy_plan_jachtu.jpg|mały|Plan jachtu ''Śmiały''|alt=|link=https://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Smialy_plan_jachtu.jpg]] | ||
'''Śmiały''' – | '''Śmiały''' – polski kecz typu J-140, jacht, na którym w latach 1965–1966 zrealizowano wyprawę żeglarsko-geologiczną dookoła Ameryka Południowa|Ameryki Południowej (kpt. Bolesław Kowalski), a w roku 1970 – rejs wokół Islandii z zachodu na wschód (kpt. Andrzej Rościszewski). | ||
== Historia i budowa == | == Historia i budowa == | ||
Jacht zbudowano w roku 1958 w | Jacht zbudowano w roku 1958 w Stoczni Gdańskiej. Certyfikat okrętowy wystawiony przez Izbe Morską w Szczecinie 8 maja 1998 r. dla Polskiego Związku Żeglarskiego. Projektanci – Włodzimierz Kuchta, Wojciech Samoliński, Zdzisław Pieńkawa – korzystali z przykładu niemieckiego stalowego kecza Peter von Danzing. W latach 1959–1960 wybudowano, z inicjatywy AZS, 6 takich jachtów – Joseph Conrad, Dar Opola, Jurand, Śmiały, Otago i Jan z Kolna – niekiedy nazywanych ''Jurandami''. Kadłub został wykonany ze stali, a pokład i nadbudówki pokryto drewnem. Jacht wyposażono w dwa drewniane maszty, oraz - początkowo - w silnik typu "Puck", który był słaby w stosunku do masy kadłuba, co utrudniało manewrowanie. | ||
W roku 1960 „Śmiały” znalazł się w Trzebieży, gdzie pływała na nim m.in. | W roku 1960 „Śmiały” znalazł się w Trzebieży, gdzie pływała na nim m.in. Teresa Remiszewska. W latach 70. i 80. XX w. jego opiekunami byli m.in.: Jan Słota (1975), Marek Czechowski (1976–1978), Wojciech Dulat (1980–1981), Marek Wierszałowicz (1982–1986), Bohdan Dąbrowski, Wojciech Wilk oraz Roman Józik. | ||
Jacht był poddawany kolejnym przebudowom. Został wyposażony w silnik SW266 produkcji | Jacht był poddawany kolejnym przebudowom. Został wyposażony w silnik SW266 produkcji WSW Andrychów oraz zbiorniki paliwa o pojemności 300 litrów. Zamontowano m.in. radiostację UKF ''Sailor Compact'', radiopławę EPIRB oraz GPS ''Standard Horizon Cp 300i''. | ||
W 1992 roku przeprowadzono generalny remont – zachowując wcześniejszy styl stworzono komfortowe warunki pływania, odpowiadające również turystom: wykonano zabudowę wnętrza z drewna dębowego, salon, dwie kabiny dwuosobowe i jedną trzyosobową, pełne wyposażenie hotelowe i kuchenne. Pojemność zbiorników wody wynosiła 1000 | W 1992 roku przeprowadzono generalny remont – zachowując wcześniejszy styl stworzono komfortowe warunki pływania, odpowiadające również turystom: wykonano zabudowę wnętrza z drewna dębowego, salon, dwie kabiny dwuosobowe i jedną trzyosobową, pełne wyposażenie hotelowe i kuchenne. Pojemność zbiorników wody wynosiła 1000 litrów. | ||
Po remoncie „Śmiały” uczestniczył w rejsach szkoleniowych (najczęściej po | Po remoncie „Śmiały” uczestniczył w rejsach szkoleniowych (najczęściej po Bałtyku, rzadziej po Morzu Północnym i fiordach norweskich) oraz zlotach The Tall Ships’ Races (29 rejsów w latach 1998–2012). Od 2014 nie żegluje, z braku funduszy na remont. | ||
W | W roku 2019 został sprzedany Fundacji Klasyczne Jachty, która zapowiedziała odbudowę i powrót jachtu na oceany. Postępy prac można śledzić na stronie [https://www.smialyprojekt.pl Śmiałego Projektu] | ||
== Historyczne rejsy == | == Historyczne rejsy == | ||
=== Rejs dookoła Ameryki Południowej (1965–1966) === | === Rejs dookoła Ameryki Południowej (1965–1966) === | ||
Rejs s/y Śmiały dookoła Ameryki Południowej | |||
Naukowo-żeglarską wyprawę jachtu „Śmiały” dookoła Ameryki Południowej zorganizowało | Naukowo-żeglarską wyprawę jachtu „Śmiały” dookoła Ameryki Południowej zorganizowało Polskie Towarzystwo Geograficzne z inicjatywy Bronisława Siadka z redakcji czasopisma Poznaj Świat. Kapitanem był Bolesław Kowalski (PTG), pierwszym oficerem i głównym mechanikiem Jerzy Knabe. W całym rejsie uczestniczyli również Bronisław Siadek, Krzysztof Wojciechowski (UMCS, zastępca kierownika naukowego), Krzysztof Baranowski (Trybuna Ludu). W części rejsu brali udział: Tadeusz Wilgat (kierownik naukowy), Mieczysław Kluge (PTG), Tomasz Romer (I oficer i lekarz wyprawy; w innych źródłach wymieniany, prawdopodobnie omyłkowo, jako Tadeusz Romer) oraz Ludomir Mączka, który płynął od Buenos Aires do Szczecina, jako II oficer i bosman. | ||
Od 29 lipca 1965 r. do 30 października 1966 r. przepłynięto przez 3 morza i 2 oceany, w tym przez | Od 29 lipca 1965 r. do 30 października 1966 r. przepłynięto przez 3 morza i 2 oceany, w tym przez Kanał Kiloński, Anglię, Wyspy Kanaryjskie, Cieśninę Magellana, kanały Patagonii, Kanał Panamski i ponownie przez wody Europy. Długość trasy wyniosła 22 841 Mm. Odwiedzono 31 portów w Argentynie, Chile, Peru, Panamie i na Bahamy. Załoga brała udział w realizacji programu naukowego, który obejmował m.in. pobieranie próbek wody w strefie nerytycznej oraz planktonu morskiego, badania bilansu energii promieniowania słonecznego w różnych strefach klimatycznych, badania z dziedziny medycyny morskiej (m.in. wyziębianie się ciała ludzkiego w różnych warunkach pogodowych, np. przeprowadzanie testów Cramptona. Pomiary lądowe – głównie z zakresu wulkanologii, geomorfologii, geologii, glacjologii i hydrologii – wykonywano w 16 punktach trasy, m.in. w Andach, na ewaporatach pustyni Atakama, rafach koralowych i lodowcach Patagonii. | ||
=== Rejs wokół Islandii i na Spitsbergen (1970 i 1972) === | === Rejs wokół Islandii i na Spitsbergen (1970 i 1972) === | ||
W okresie od 10 czerwca do 30 lipca 1970 r. „Śmiały” odbył rejs dookoła | W okresie od 10 czerwca do 30 lipca 1970 r. „Śmiały” odbył rejs dookoła Islandii (4 122 Mm). Portem początkowym i końcowym było Świnoujście (na trasie znalazły się Wyspy Owcze). Było to pierwsze polskie opłynięcie Islandii z zachodu na wschód (pierwszego w historii światowego żeglarstwa opłynięcia Islandii, lecz w przeciwnym kierunku, dokonał w roku 1968 polski jacht „Euros”, dowodzony przez kpt. Wojciecha Orszuloka „Euros” przebył trasę powrotną prędzej od Witezia II, który w roku 1959 dotarł do Reykjavíku – jako pierwszy jacht polski (trasa: Świnoujście–Reykjavik–Świnoujście)). W wyprawie uczestniczyła 9-osobowa załoga pod dowództwem kpt. Andrzeja Rościszewskiego, który otrzymał nagrodę „Rejs Roku 1970” oraz pierwszy „Rejs Roku – Srebrny Sekstant|Srebrny Sekstant”. | ||
Andrzej Rościszewski otrzymał honorowe wyróżnienie tej nagrody również za dokonanie żeglarskie z roku 1972, gdy prowadził SY | Andrzej Rościszewski otrzymał honorowe wyróżnienie tej nagrody również za dokonanie żeglarskie z roku 1972, gdy prowadził SY „Śmiałego” z 10-osobową załogą na Spitsbergen. Wypłynięto w rejs 23 czerwca 1972 r. W pobliżu Norwegii (5 lipca, 64°35′N) przy wietrze 4 °B nastąpiła groźna awaria, spowodowana rozklejeniem się drewna grotmaszt u. Z niepełnym ożaglowaniem jacht dotarł do Lerwick na Szetlandach , gdzie – przy pomocy tamtejszych rybaków – prowizorycznie przedłużono maszt drzewcem spinakerbom u. „Śmiały” dotarł do kraju w miesiąc po awarii, przebywając ze złamanym masztem 1541 Mm. | ||
== | == Żródła == | ||
[https://pl.wikipedia.org/wiki/S/y_%C5%9Amia%C5%82y Wikipedia] | |||
{{SORTUJ:Śmiały, SY}} | {{SORTUJ:Śmiały, SY}} | ||
[[Kategoria: | [[Kategoria:J-140]] | ||
[[Kategoria: | [[Kategoria:! Alfabetyczny Spis Jachtów]] | ||
Aktualna wersja na dzień 07:49, 22 lut 2024
| Śmiały | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| |||||
| Bandera | POL | ||||
| Numer na żaglu | XIV PZ-5, PZ 25 | ||||
| Znak wywoławczy | N/A | ||||
| Port macierzysty | Trzebież | ||||
| Właściciel | Fundacja Klasyczne Jachty | ||||
| Armator | |||||
| Dane podstawowe | |||||
| Typ | J-140 | ||||
| Materiał | stal | ||||
| Historia | |||||
| Stocznia | Stocznia Gdańska | ||||
| Data budowy | 1958 | ||||
| Data wodowania | |||||
| Dane techniczne | |||||
| Załoga | 10 | ||||
| Długość | 18,0 | ||||
| Szerokość | 4,00 | ||||
| Zanurzenie | 2,80 | ||||
| Masa całkowita | 29 ton | ||||
| Ożaglowanie | |||||
| Typ ożaglowania | Kecz bermudzki | ||||
| Powierzchnia ożaglowania | 144 | ||||
| Liczba masztów | 2 | ||||
| Napęd mechaniczny | |||||
| Silnik | SW266 WSW Andoria | ||||
| Moc silnika | 54 KM | ||||
Śmiały – polski kecz typu J-140, jacht, na którym w latach 1965–1966 zrealizowano wyprawę żeglarsko-geologiczną dookoła Ameryka Południowa|Ameryki Południowej (kpt. Bolesław Kowalski), a w roku 1970 – rejs wokół Islandii z zachodu na wschód (kpt. Andrzej Rościszewski).
Historia i budowa[edytuj]
Jacht zbudowano w roku 1958 w Stoczni Gdańskiej. Certyfikat okrętowy wystawiony przez Izbe Morską w Szczecinie 8 maja 1998 r. dla Polskiego Związku Żeglarskiego. Projektanci – Włodzimierz Kuchta, Wojciech Samoliński, Zdzisław Pieńkawa – korzystali z przykładu niemieckiego stalowego kecza Peter von Danzing. W latach 1959–1960 wybudowano, z inicjatywy AZS, 6 takich jachtów – Joseph Conrad, Dar Opola, Jurand, Śmiały, Otago i Jan z Kolna – niekiedy nazywanych Jurandami. Kadłub został wykonany ze stali, a pokład i nadbudówki pokryto drewnem. Jacht wyposażono w dwa drewniane maszty, oraz - początkowo - w silnik typu "Puck", który był słaby w stosunku do masy kadłuba, co utrudniało manewrowanie.
W roku 1960 „Śmiały” znalazł się w Trzebieży, gdzie pływała na nim m.in. Teresa Remiszewska. W latach 70. i 80. XX w. jego opiekunami byli m.in.: Jan Słota (1975), Marek Czechowski (1976–1978), Wojciech Dulat (1980–1981), Marek Wierszałowicz (1982–1986), Bohdan Dąbrowski, Wojciech Wilk oraz Roman Józik.
Jacht był poddawany kolejnym przebudowom. Został wyposażony w silnik SW266 produkcji WSW Andrychów oraz zbiorniki paliwa o pojemności 300 litrów. Zamontowano m.in. radiostację UKF Sailor Compact, radiopławę EPIRB oraz GPS Standard Horizon Cp 300i.
W 1992 roku przeprowadzono generalny remont – zachowując wcześniejszy styl stworzono komfortowe warunki pływania, odpowiadające również turystom: wykonano zabudowę wnętrza z drewna dębowego, salon, dwie kabiny dwuosobowe i jedną trzyosobową, pełne wyposażenie hotelowe i kuchenne. Pojemność zbiorników wody wynosiła 1000 litrów.
Po remoncie „Śmiały” uczestniczył w rejsach szkoleniowych (najczęściej po Bałtyku, rzadziej po Morzu Północnym i fiordach norweskich) oraz zlotach The Tall Ships’ Races (29 rejsów w latach 1998–2012). Od 2014 nie żegluje, z braku funduszy na remont.
W roku 2019 został sprzedany Fundacji Klasyczne Jachty, która zapowiedziała odbudowę i powrót jachtu na oceany. Postępy prac można śledzić na stronie Śmiałego Projektu
Historyczne rejsy[edytuj]
Rejs dookoła Ameryki Południowej (1965–1966)[edytuj]
Rejs s/y Śmiały dookoła Ameryki Południowej Naukowo-żeglarską wyprawę jachtu „Śmiały” dookoła Ameryki Południowej zorganizowało Polskie Towarzystwo Geograficzne z inicjatywy Bronisława Siadka z redakcji czasopisma Poznaj Świat. Kapitanem był Bolesław Kowalski (PTG), pierwszym oficerem i głównym mechanikiem Jerzy Knabe. W całym rejsie uczestniczyli również Bronisław Siadek, Krzysztof Wojciechowski (UMCS, zastępca kierownika naukowego), Krzysztof Baranowski (Trybuna Ludu). W części rejsu brali udział: Tadeusz Wilgat (kierownik naukowy), Mieczysław Kluge (PTG), Tomasz Romer (I oficer i lekarz wyprawy; w innych źródłach wymieniany, prawdopodobnie omyłkowo, jako Tadeusz Romer) oraz Ludomir Mączka, który płynął od Buenos Aires do Szczecina, jako II oficer i bosman.
Od 29 lipca 1965 r. do 30 października 1966 r. przepłynięto przez 3 morza i 2 oceany, w tym przez Kanał Kiloński, Anglię, Wyspy Kanaryjskie, Cieśninę Magellana, kanały Patagonii, Kanał Panamski i ponownie przez wody Europy. Długość trasy wyniosła 22 841 Mm. Odwiedzono 31 portów w Argentynie, Chile, Peru, Panamie i na Bahamy. Załoga brała udział w realizacji programu naukowego, który obejmował m.in. pobieranie próbek wody w strefie nerytycznej oraz planktonu morskiego, badania bilansu energii promieniowania słonecznego w różnych strefach klimatycznych, badania z dziedziny medycyny morskiej (m.in. wyziębianie się ciała ludzkiego w różnych warunkach pogodowych, np. przeprowadzanie testów Cramptona. Pomiary lądowe – głównie z zakresu wulkanologii, geomorfologii, geologii, glacjologii i hydrologii – wykonywano w 16 punktach trasy, m.in. w Andach, na ewaporatach pustyni Atakama, rafach koralowych i lodowcach Patagonii.
Rejs wokół Islandii i na Spitsbergen (1970 i 1972)[edytuj]
W okresie od 10 czerwca do 30 lipca 1970 r. „Śmiały” odbył rejs dookoła Islandii (4 122 Mm). Portem początkowym i końcowym było Świnoujście (na trasie znalazły się Wyspy Owcze). Było to pierwsze polskie opłynięcie Islandii z zachodu na wschód (pierwszego w historii światowego żeglarstwa opłynięcia Islandii, lecz w przeciwnym kierunku, dokonał w roku 1968 polski jacht „Euros”, dowodzony przez kpt. Wojciecha Orszuloka „Euros” przebył trasę powrotną prędzej od Witezia II, który w roku 1959 dotarł do Reykjavíku – jako pierwszy jacht polski (trasa: Świnoujście–Reykjavik–Świnoujście)). W wyprawie uczestniczyła 9-osobowa załoga pod dowództwem kpt. Andrzeja Rościszewskiego, który otrzymał nagrodę „Rejs Roku 1970” oraz pierwszy „Rejs Roku – Srebrny Sekstant|Srebrny Sekstant”.
Andrzej Rościszewski otrzymał honorowe wyróżnienie tej nagrody również za dokonanie żeglarskie z roku 1972, gdy prowadził SY „Śmiałego” z 10-osobową załogą na Spitsbergen. Wypłynięto w rejs 23 czerwca 1972 r. W pobliżu Norwegii (5 lipca, 64°35′N) przy wietrze 4 °B nastąpiła groźna awaria, spowodowana rozklejeniem się drewna grotmaszt u. Z niepełnym ożaglowaniem jacht dotarł do Lerwick na Szetlandach , gdzie – przy pomocy tamtejszych rybaków – prowizorycznie przedłużono maszt drzewcem spinakerbom u. „Śmiały” dotarł do kraju w miesiąc po awarii, przebywając ze złamanym masztem 1541 Mm.